When I’m gone

“And when I’m gone, just carry on, don’t mourn
Rejoice every time you hear the sound of my voice
Just know that I’m looking down on you smiling
And I didn’t feel a thing, So baby don’t feel my pain
Just smile back
And when I’m gone, just carry on, don’t mourn
Rejoice every time you hear the sound of my voice
Just know that I’m looking down on you smiling
And I didn’t feel a thing, So baby don’t feel no pain
Just smile back…”

Eminem

Þegar vinnustaðurinn er við höfnina hlýtur það að hafa einhverjar afleiðingar. Hef myndavélina jafnan í veskinu þessa dagana til að fanga söguna.

Meerkatze liggur í Reykjavíkurhöfn um helgina og tekur vistir. Á þriðjudaginn leggja þeir út fyrir 200 mílurnar við eftirlitsstörf. Í dag, sunnudag, var leyfilegt að koma um borð og kíkja á gripinn.

Íslenski fáninn blakti við húnn á Þýska skipinu.

Nokkuð mannlíf var við Reykjavíkurhöfn þennan skýjaða en heita fyrsta dag ágústmánaðar. Margir gerðu sér leið niður á höfn til að líta á þýska skipið.

Nokkuð flott hjá þeim þýsku, enda er skipið aðeins 1 og hálfs árs.

Út frá dekki skipsins var nokkuð gott útsýni út á Tónlistar- og ráðstefnuhúsið Hörpuna.

“Snekkja” Paul Allens, sem liggur nú við Reykjavíkurhöfn og vekur nokkra athygli vegna stærðar, tveggja þyrla, kafbáta og augljós ríkidæmis.

Árið 2014 verður slippurinn við Reykjavíkurhöfn 100 ára gamall. Þrátt fyrir þennan merka áfanga er kominn tími til að slippurinn hverfi enda of nálægt bílaumferð. Þegar slipppurinn fer þá væri hægt að opna bryggjusvæðið við grænu verðbúðirnar þar sem ferðaþjónusta lifir góðu lífi, og tengja þannig svæðið við Sjóminjasafnið en fyrsti áfangi af þeirri vinnu þegar kominn, með glæsilegri bryggju, sjómegin Sjóminjasafnsins.  Þrátt fyrir að slippurinn myndi hverfa, þá væri hægt að gera einhversskonar minnismerki um slippinn, og þess vegna halda einhverjum vegsummerkjum og leyfa fólki að upplifa söguna.  Þá væri hægt að tengja bryggju Sjóminjasafnsins við næstu bryggju með bryggjulegum göngustíg við sjóinn.  Þetta svæði hefur verið of lokað hingað til og komin tími til að opna svæðið mannlífi enn á ný.

Við athuganir á ættfræðinni er hægt að rekast á gömul og gild íslensk nöfn, ef þú ferð lengra aftur bætast oft við viðurnefni á borð við yngri, gamli, eldri. Sjálf hef ég rekist á: í-guði, prinni, maríuskáld, maríulausi, sterki, ríki, illi, góði, gráskeggur, vopni, kinnfiskur og þar fram eftir götunum.

Oftast eru þessi viðurnefni mjög sjálfútskýranleg, eins og gráskeggur, sterki og ríki, en svo koma viðurnefni eins og maríulausi, í-guði og prinni.  Prinni þýðir hannyrðir eða teinn úr járni í skyttu í vefstól. Sá maður hefur annað hvort verið svona duglegur við hannyrðirnar eða góður að búa til prinna. Jón “í-guði” var ekki prestur, skv. íslendingabók en líklegast verið það trúaður að hann hefur fengið viðurnefnið í guði.
Svarthöfði Teitsson: Hingað til hef ég rekist á Svarthöfðason, Svarthöfðadóttir og Svarthöfði á þremur mismunandi stöðum, þ.e.a.s. ekki faðir og  börn.  Þar sem ég er einlægur Star Wars aðdáendi finnst mér þetta einstaklega fyndið. SVARHÖFÐI! Hahahaha

Svarthöfði Teitsson var fæddur í byrjun 18. aldar á Skarðsströnd.  Bóndi og hreppstjóri í Valþúfu. Síðar flutti hann með fjölskylduna á Stóra-Galtardal á Fellströnd, einnig titlaður sem járnsmiður. Svarthöfði eignaðist þrjú börn með fyrri konu sinni, Málmfríði og eitt með seinni konu sinni Helgu “yngri”. Mikið hlýtur maðurinn hafa fæðst með svart hár á kollinum til að fá þetta nafn! Svarthöfði!

Hann Svarthöfði er sem sagt langalangalangalangalangalangalanga afi minn í gegnum Magdalenu Nikólínu, móðir Finns Jónssonar, faðir Binnu ömmu á Staðarhóli.

Orðið skreið var notað yfir allann, hertann fisk.   Lengi vel hefur skreiðin verið undirstaða í fæðu íslendinga.  Menn kappkostuðu að eiga nóga skreið, því skreiðin var ekki bara næringarmikill matur heldur geymdist skreiðin lengi og vel. Bændur fóru í sérstakar ferðir í kaupstað til að skipta vörum við kaupmanninn.  Hestar komu fullir tilbaka af skreið.  

Jón “ríki” Jónsson fór slíkar ferðir á árunum 1806 til 1813 yfir sprengisand til Reykjavíkur þegar hart var í ári.  Hann skipti jafnan á smjöri, hangikjöti og magáli  og fékk skreið og aðra nauðsynjavöru í staðinn.  Fór frá Mýri í Suður Þingeyjarsýslu, yfir Sprengisand og til Reykjavíkur til að komast í skreiðina.

Jón var ættaður úr Mývatnssveit og Eyjafirði. Jón giftist Herdísi Ingjaldsdóttur 24 september 1791 og eignuðust þau fimm börn.  Herdís dó 1839 og Jón giftist aftur.  Sonur Jóns og Herdísar, Árni giftist Kristínu Sigurðardóttur árið 1827 en dó langt fyrir aldur fram. Hann datt í gegnum ís og drukknaði aðeins 35 ára gamall á leiðinni úr kaupstað.

Þrátt fyrir slysið, náði Árni að eignast langalangaafa minn Jón.    Jón giftist tvisvar og eignaðist tvö börn með fyrri konu sinni.  Eignaðist fjögur börn með seinni konu sinni Björg.  Björg frá Belgsá í Illugastaðasókn. Yngsti sonur þeirra Kristján fylgdi föður sínum og gerðist bóndi í Nesi og mikill maður, lærður búfræðingur og gerði miklar tilraunir með kornrækt í sveitinni.

Þegar Árni lést hefur kona hans og langalangalangaamma Kristín átt það erfitt.   Þremur árum eftir giftist hún aftur, Indriða Sigurðssyni og eignaðist með honum eitt barn.  Fátækt var mikil og endaði með því að Kristín fór í vist í Bárðadal og Fnjóskadal.  Erfitt var fyrir ekkju að vera ein með barnaskarann og fátt annað í stöðunni annað en að giftast aftur eða fara í vist ef hún hafði ekki burði til að reka bú ein.

Jón var heppinn að komast heill á húfi á kaupstað og heim aftur, yfir sjálfann Sprengisand.

Undir lok 18. aldar flutti Jens Olsen Viborg til Íslands og vann fyrir sér sem beykir. Beykir merkir aðeins tunnusmiður.  Hann var beykir í Hofsósi í Skagafirði um aldamótin 1800 en flytur til Siglufjarðar um tíma.  Þaðan flytur Jens til Reykjarfjarðar og vann þar einnig sem tunnusmiður.

Jens Olsen Viborg fæddist í Danmörku árið1769.  Giftist Ragnheiði Tómasdóttur, en hann var þriðji eiginmaður Ragnheiðar.  Þau eignuðust einn son Óla Jensson Viborg sem fylgdi í fótspor föður síns og vann fyrir sér sem beykir ásamt því að stunda búskap. (Heimild: www.islendingabok.is )

Virðist sem að Jens Olsen Viborg, sem er sumstaðar nefndur Olesen en ekki Olsen, hafi komið til Íslands til að forða sér stríðsstússi dana í Evrópu á Napóleónstímanum.  (Heimild: Morgunblaðið, 234 tbl. 24.10.1979, bls.10)

Gaman að eiga danskan forföður

Rakti ættir mínar í gær í gegnum ömmu mína Brynhildi Rögnu Finnsdóttur, og í gegnum hana fann ég sjö ættliði, fimm bændur, tvær húsfreyjur, sem höfðu annaðhvort búið eða fæðst á Geirmundarstöðum á Skarðsströnd við Breiðafjörð, frá miðri 18. öld þar til amma flutti þaðan.

Ljóst er af þessum fundi er að næsta ferðalag verður að vera Skarðströnd.  Geirmundarstaðir eiga sér merka sögu en samkvæmt Landnámu bjó á Geirmundarstöðum, Geirmundur heljarskinns landnámamaður.  Afkomendur hans fluttust síðan að Skarði.

Ein formóðir mín vakti sérstakan áhuga, Halldóra Halldórsdóttir langalangalangalangaamma mín. Dóttir Halldórs Ólafssonar fæddur Fremri Brekku en fjölskylda hans flutti út í Rauðeyjar og Halldór gerðist bóndi í Sviðnum og Bjarneyjum áður en hann fluttist til Geirmundarstaða.  Gat rakið ættir Halldórs í karllegg á íslendingabók til 1370.

Það var ekki hægt í kvenlegg. Guðrún Jónsdóttir sem var fædd á Geirmundarstöðum og síðar húsfreyja á sama stað.  Afi hennar Jón Pétursson var fyrsti ættliðurinn sem fluttist til Geirmundarstaða og sonur hans, Jón Jónsson var bóndi til æviloka á sama stað. Foreldrar Jóns Péturssonar voru bændur á Stóra Galtardal í Skarðstrandarhreppi.
Ljóst er að forfeður- og mæður ömmu hafa lengi búið á þessum hluta landsins og áhugavert verður að komast í ferðalag þangað, kannski maður skelli sér í haust í ferðalag um Skarðsströnd og fari kannski útí eyjar. Get hreinlega ekki beðið..